Η Άποψη ενός ομογενή(που έχει μισο αιώνα στην Αμερική) για το βιβλίο του Νίκου Ανδριώτη!

Προτρέπω τους αναγνώστες σας να διαβάσουν το βιβλίο του Νίκου Ανδριώτη «Η πορεία μου χωρίς ράσο». Δεν είναι ένα βιβλίο σαν όλα τα άλλα, γραμμένο για να κριθεί σαν λογοτέχνημα από την Επιτροπή Νόμπελ. Δεν μπορεί να θεωρηθεί έργο τέχνης. Δεν περιέχει λογοτεχνικές κορώνες. Είναι γραμμένο στο πρώτο πρόσωπο και όταν το διαβάζεις νομίζεις πως κάθεσαι απέναντί του, στο τραπέζι της κουζίνας, με ένα ποτήρι κρασί και σου αφηγείται τη ζωή του.

Με απλά λόγια, σου λέει από πού ξεκίνησε και πού έφτασε και, το σπουδαιότερο, σου περιγράφει πώς. Σου μιλάει για το χωριό του, τους χωριανούς, τη φτώχεια (Θα ήθελα να είχα χαρεί κάποια απλά πράγματα που χαίρονται όλα τα παιδιά) (Σελίδα 260).

Με αγάπη και σεβασμό ζωγραφίζει τη Γιαγιά και τη Μάνα του με τα πιο ωραία χρώματα. Με το ήθος και τις αρετές της Ελληνίδας Μάνας, που σε κάθε δοκιμασία, οικογενειακή ή εθνική, στέκεται βράχος πίσω από το παιδί της και με την ευχή της το προτρέπει να αγωνιστεί για να την προσπεράσει και να διακριθεί με ό,τι καταπιάνεται χωρίς να χάσει την ακεραιότητα του χαρακτήρα του.

Θαυμάζεις, γιατί εκείνο που αναβλύζει και παίρνει πρώτη θέση στο βιβλίο του Νίκου, είναι η αλήθεια. Δεν μασάει τα λόγια του. Λέει τα σύκα σύκα και τη σκάφη σκάφη.
Ετσι μας παρουσιάζει μπροστά μας ολόγυμνη την αλήθεια. Πολλές φορές ελκυστική και πολλές άλλες αποκρουστική. Δεν την καλύπτει με τηβέννους, με ράσα, με πέπλα και φανταχτερά στολίδια για να φαίνεται όμορφη. Γεγονός που συνέτεινε να αποκτήσει αλλά και να χάσει πολλούς φίλους. Και αυτό φανερώνει το ήθος του σε όλο του το μεγαλείο.

Μέσα στο βιβλίο του σου δείχνει καθαρά το πάθος του για την Ορθοδοξία και τον Ελληνισμό, ξοδεύοντας αμέτρητο χρόνο και χρήμα υπηρετώντας τη συνύπαρξη αυτών των ιδεών. Μέσα στην ψυχή του αυτές οι δύο αξίες είναι δεμένες και αποτελούν ένα Θείο Σώμα. Υπηρετώντας την Ορθοδοξία πιστεύει ότι δίνει την ψυχή του και για τον Ελληνισμό. Με όσα λέει και με ό,τι πράττει, υποστηρίζει ότι είμαστε Ορθόδοξοι επειδή είμαστε Ελληνες.

Οτι Ελληνισμός και Ορθοδοξία αποτελούν δύο οντότητες σιαμαία ενωμένες με κοινή καρδιά, που ζουν άρρηκτα δεμένες για χιλιάδες χρόνια, από τότε που ο Παύλος από την Πνύκα μας δίδαξε τον άγνωστο Θεό. Και αν προσπαθήσεις να τις χωρίσεις, η μια οπωσδήποτε θα πεθάνει. Και αυτό είναι που ο Νίκος σε όλη τη δημόσια ζωή του προσπαθεί να αποτρέψει.

Φυσικά και ανησυχεί για την τύχη όλων αυτών που δημιούργησε, όταν θα έλθει ο καιρός να αποχωρήσει, αλλά γι’ αυτό είναι άλλο ξεχωριστό θέμα και ελπίζω ότι θα βρεθεί τρόπος να μείνουν και να λειτουργούν, σαν δείγματα του ότι μπορούμε όταν θέλουμε.

Κωνσταντίνος Λυκογιάννης
Elmsford, ΝΥ