Κυριακή Ζ’ Λουκά

Αγαπητοί Ενορίτες,
Πολλά θαύματα έκανε ο Ιησούς Χριστός στον λαό του Ισραήλ για να ιατρέψει το σώμα και την ψυχή. Τόσα θαύματα είχε κάνει ο Κύριος, που δεν θα μπορούσε κανένας να αμφισβητήσει πως ήταν ο Μεσσίας, ο απεσταλμένος από τον Θεό για να λυτρώσει τον λαό του Ισραήλ. Αυτός ο λαός είδε με τα μάτια του να πραγματοποιούνται οι προφητείες που είχαν γραφεί από τόσους προφήτες και που είχαν καταγραφεί στην Παλαιά Διαθήκη. Αν και ανέμεναν τον ερχομό του Μεσσία, στην ευκαιρία που τους δόθηκε να ζήσουν και να βιώσουν αυτό το μεγάλο γεγονός, οι Ιουδαίοι φάνηκαν ανίκανοι να τον αποδεχτούν. Αυτή η συμπεριφορά των Ιουδαίων συνοδεύει όλες τις μετέπειτα γενεές.
Εμείς σήμερα ζούμε την περίοδο της Χάριτος και όντως αποδεχόμαστε τον Ιησού Χριστό ως Μεσσία και Λυτρωτή μας. Δεν μπορούμε όμως να μένουμε μόνο στα λόγια χωρίς να ζούμε μία εν Χριστώ ζωή. Εάν αναφερόμαστε στους Ιουδαίους ότι δεν αποδέχτηκαν τον Χριστό ως Μεσσία διότι δεν πίστευσαν σ’ Εκείνο, πρέπει να προσέξουμε και μεις ώστε να μη πέσουμε στην ίδια παγίδα της απραξίας ή απιστίας.
Στη σημερινή Ευαγγελική περικοπή διαβάσαμε για δύο σπουδαία θαύματα που έκανε ο Κύριος ενώπιον του λαού. Γνωρίζουμε πολύ καλά πως στην εποχή του Κυρίου οι κοινωνίες ήταν μικρές και οι ειδήσεις και τα νέα κυκλοφορούσαν μόνο από στόμα σε στόμα. Τα θαύματα του Κυρίου διαδίδονταν άμεσα και όλοι, ή είχαν ακούσει για τον Ιησού Χριστό, ή είχαν την ευκαιρία να τον αντικρίσουν, ή να ακούσουν το κήρυγμα Του, ή να δουν ένα από τα πολλά θαύματά Του.
Έτσι, λοιπόν, όταν μια αιμορροούσα γυναίκα πλησίασε τον Ιησού και γιατρεύτηκε με ένα απλό άγγιγμα των ιματίων του, έγινε θαύμα. Ο Ιησούς όμως, που ήξερε τι είχε γίνει, τη προκάλεσε να αποκαλύψει το θαύμα που της έγινε για το όφελος του υπόλοιπου λαού.
Τα θαύματα όμως δεν γίνονταν με μαγικούς τρόπους «τρικ» και «εφέ», όπως σήμερα οι άνθρωποι συνήθισαν να βλέπουν στο κινηματογράφο. Γίνονταν με την Χάρη του Θεού, η οποία πήγαζε από τον ίδιο τον Ιησού Χριστό, γι’ αυτό και αναφέρεται στο Ευαγγέλιο πως είπε ο Κύριος: “Κάποιος με άγγιξε, γιατί εγώ ένιωσα να βγαίνει από μένα δύναμη”(Λουκ. 8:46).
Δεν έγινε το θαύμα διαμέσου κάποιου άλλου προσώπου, αλλά η χάρη βγήκε από τον ίδιο τον Ιησού Χριστό. Αυτό το γεγονός είναι μοναδικό στην ιστορία του ανθρώπινου γένους και αποδεικνύει την μοναδικότητα του Ιησού Χριστού.
Στο θαύμα της αιμορροούσας γυναίκας, θαυμάζουμε και ένα άλλο σπουδαίο γεγονός: το ότι ο Ιησούς Χριστός ήθελε να προβάλει ενώπιον του λαού τη πίστη της γυναίκας. Η αιτία του θαύματος πηγάζει από τη πίστη της γυναίκας αυτής, πως ακόμα και με το άγγιγμα του ιματίου του Κυρίου θα ήταν αρκετό να θεραπευτεί!
Η πίστη της γυναίκας αυτής είναι αυτό που πρέπει σήμερα να θαυμάζουμε και να διδαχθούμε, διότι πολλές φορές διαβάζουμε στο Ευαγγέλιο, ή ακούμε ένα κήρυγμα και μένουμε στο θαυμασμό χωρίς να μας αγγίζει ψυχικά αυτό που διαβάζουμε ή ακούμε.
Η πίστη μας στο Θεό πολλές φορές μένει επιφανειακή. Μένουμε στα εξωτερικά γνωρίσματα της πίστης μας, χωρίς να εμβαθύνουμε περισσότερο και χωρίς να θέλουμε να κάνουμε καμία προσπάθεια.
Φεύγοντας σήμερα από το Ναό, πρέπει και εμείς να γίνουμε πιο ένθερμοι στη πίστη μας, συμμετέχοντας πιο ενεργά στα Μυστήρια της Εκκλησίας, αλλά την ίδια στιγμή να γίνει πιο μαλακή η καρδιά μας για να αποδεχθούμε τη Χάρη του Θεού.
Από μας εξαρτάται το αν και σε ποιο βαθμό θα δεχτούμε την Χάρη και τις δωρεές του Θεού στη ζωή μας.
ΑΜΗΝ
 Αρχιμ. Νεκτάριος Παπαζαφειρόπουλος
Ιερατικώς Προϊστάμενος